Back In Town: “Eindelijk is de chemie er.”

Geschreven door Aart Roza in 2008

GORINCHEM – Back In Town speelt blues, of bluesrock als je wilt. De band werd 11 jaar geleden opgericht door gitarist/zanger Marco van Zwieten, kende talloze bezettingen, maar is pas sinds een jaar echt compleet. “Toen Arjen (Rijsdijk) erbij kwam en we in triovorm gingen spelen was de chemie die ik al jaren in mijn hoofd had eindelijk daar.” Duidelijker kan Marco niet zijn.

Back In Town zit in de blues, maar landelijk en zeker internationaal zijn zoveel bandjes die proberen te profiteren van de vele bluesfestivals en vooral –routes die er zijn. Mensen die een gitaar of een paar drumsticks kunnen vasthouden en in ieder geval weten wat drie akkoorden en twaalf maten zijn. En ook nog genegen zijn voor 200 euro en een krat bier in het bezemhok het hele land te doorkruisen ter meerdere glorie van de kroegbaas. In die categorie past Back In Town niet.

De band is wel echt een bluesband, want als ze geïnterviewd wordt, blijkt ze de eigen catering te hebben meegenomen. Wel zo veilig. Ook een beetje een opvallend trio. Marco is de oprichter, maar tevens de jongste. Basgitarist Arjen Rijsdijk – die ook speelt in de Eelco Gelling Band – is tien jaar ouder, maar wordt ook weer met een kleine tien jaar overtroffen door drummer/zanger Willen Lavooi. Wel aardig is dan weer dat zowel Arjen als Willem in het begin van hun loopbaan met punkbands aan de weg timmerden en we hebben het dan vanzelfsprekend over de tweede helft van de jaren zeventig. Willem: “Bij mij was dat De Dildo’s, dat was toen toch een vrij bekende band hoor. We hebben alle grote tenten in Nederland gehad, Paradiso, De Melkweg, dat soort zaken. Zelfs een artikeltje in Melody Maker in Engeland gehad, maar opgetreden hebben we daar niet.” Arjen: “Dat bandje waarin ik begon heette RedBand en ik heb ook deel uitgemaakt van Vendekz. Maar rond 1980 werd ik op mijn 16-de door Ron Krop gevraagd om in zijn band El Kroppo te komen spelen en met hem werk ik nog steeds in de Eelco Gelling Band.”

Willem versleet na die redelijk provoserende eerste doorbraak groep – al ging het alleen maar om de naam – ook verschillende bands, van new wave tot powerrock, waarvan The Heat waarschijnlijk de bekendste is. Marco begon – vanwege leeftijd – later en speelde eerst met Us Potent, waarvoor hij ook de nummers schreef. Daarna richtte hij Back In Town op. “Ik was al heel lang geïnteresseerd in blues, zo vanaf mijn tiende. Dat heeft denk ik te maken met m’n achtergrond; ik ben half Indisch, dus zwart. Niet dat ik daar nu echt mee gepest werd op school, maar je voelde je toch iets anders. Toen ik er achter kwam dat er mensen waren met een iets getinte huidskleur die wel erg mooie muziek maakten mocht ik af en toe van een oom een plaat lenen. Eén tegelijk, maar de platen van die zwarte artiesten maakten diepe indruk op me. BB King werd zo mijn eerste idool. Pas een jaar of drie later ontdekte ik Jimi Hendrix, Johnny Winter en Buddy Guy, waarvan ik nog steeds een enorme liefhebber ben. En na die eerste vingeroefeningen in Us Potent wist ik dat ik blues wilde spelen, die muziek lag het dichtst bij m’n gevoel. En de blues hoort gevoel te zijn. Het komt dus echt uit m’n hart, ja.”

Arjen: “Daar zit ook de grote kracht van Back In Town, de technische vaardigheid die we allemaal wel hebben op ons instrument gecombineerd met dat gevoelsaspect. Daardoor zijn we ook geen dertien in een dozijn bluesbandje. Willem: Dat het beste bleek te werken met z’n drieën in deze samenstelling. Marco en ik hebben ook gespeeld met extra mensen in deze band, maar uiteindelijk werkte dat toch niet. Die driemansbezetting is niet alleen compacter, maar je moet daardoor ook veel geconcentreerder spelen. Je kunt geen steken laten vallen.”

Opvallend is natuurlijk ook dat Willem niet alleen de drummer, maar ook de leadzanger is. Een zware klus. Willem: “Ja dat klopt, maar het is in feite bij The Heat uit nood geboren. Niemand kon daar zingen, dus ben ik het maar gaan doen. Drummen is fysiek redelijk zwaar en het is belangrijk dat je een goede coördinatie weet te vinden tussen je slagwerk en je zangtechniek. Mijn grote voorbeeld was vroeger Herman van Boeijen van Vitesse; die had daar de vinger behoorlijk achter. Je houding achter de kit is eigenlijk niet geschikt om tegelijkertijd te zingen. Het kost enorm veel energie. Toch gaat ‘t steeds beter, maar ik zorg wel dat ik goed in conditie blijf, bijvoorbeeld door dagelijks veel te fietsen. Marco: “Hoewel het alleen gitaar spelen me heel goed bevalt wil ik in de toekomst toch ook weer gaan zingen. Afwisselen met Willem, zo krijg je wat meer variatie in de vokale klankkleur en het ontlast Willem ook een beetje.”

De nummers componeren Marco, Arjen en Willem samen. “Iemand komt met een ideetje en dat werken met z’n drieën in de oefenruimte uit.” Marco: “We hebben nu zo’n tien uitgewerkte eigen nummers en het is de bedoeling dat die voor de kerst op een dvd verschijnen. Arjen: “Die gaan we hoogstwaarschijnlijk opnemen in Get Rhythm in Ridderkerk. Ik heb daar met veel plezier gewerkt aan de cd ‘On The Road’ van de Eelco Gelling Band. Ze hebben daar prima studiofaciliteiten, een uitstekende technicus/producer (Stephan Weeda) en bovendien een zaal om op te treden. Wat wil je nog meer.”

Veel spelen door het hele land zou ik dan zeggen en er is niets dat de leden van Back In Town liever willen. Er zit nu eenmaal veel meer potentie in dit trio, dan er uitkwam bij het optreden bij het Gorcumse Hippiefestival begin juli en die moet ook geventileerd kunnen worden.

Aart Roza